The Masked Sickness

Ken je dat gevoel als leidinggevende of HR-professional? Een medewerker functioneert al langere tijd niet goed. Je voert gesprekken, spreekt verbeterplannen af, maar het tij keert niet. Uiteindelijk spreek je er stevig op aan. De reactie? De medewerker meldt zich ziek.

Tot overmaat van ramp vinden collega’s stapels onafgemaakt werk weggestopt in lades en verborgen mappen. Je baalt stevig. Je vraagt met spoed een spreekuur bij de bedrijfsarts aan, in de hoop dat die zegt: “Dit is geen medisch probleem, pak het samen op.” Maar de arts oordeelt anders: de medewerker is wél ziek, en het gaat nog lang duren ook.

En ken je dat gevoel als bedrijfsarts? Je krijgt zo’n spoedaanvraag. Je hoort de voorgeschiedenis van het disfunctioneren en de frustratie van de werkgever. Die wil eigenlijk dat je de ziekmelding afwijst, zodat het functioneringstraject door kan. Maar dan zit de medewerker tegenover je. Je herkent al vrij snel de signalen van een zware burn-out of depressie, die onder de oppervlakte al veel langer sluimert. Je beoordeelt de medewerker als arbeidsongeschikt. De werkgever is not amused.

Ik moet hierbij altijd denken aan het tv-programma The Masked Singer. Tijdens de show zie je de hints vaak niet, of je interpreteert ze verkeerd. Maar als aan het eind het masker afgaat, klinkt steevast die bekende zin:

“Ik was de [Burn-Out/Depressie]… en als je de hints goed gezien had, had je het kunnen weten!

Precies dat gebeurt er in mijn spreekkamer. Zodra het masker van ‘het disfunctioneren’ afvalt, is het medische plaatje ineens glashelder. Alle puzzelstukjes – de onafgemaakte mappen, de afnemende concentratie – vallen op hun plek.

Maar hadden we dit eerder kunnen weten? Hadden we veel frustratie, verborgen schade en een lange uitval kunnen voorkomen?

In The Masked Singer mis ik zelf ook meestal de oplossing ondanks alle hints. Maar toch? Hadden we het niet eerder kunnen herkennen? Zat je rol of je oordeel je niet in de weg?

Dan kom ik toch terug op die ‘waardenloze’ gesprekken (waar ik vorige keer over schreef). Ja, je ziet dat iemand zijn werk niet goed doet. Maar in plaats van daar direct een oordeel aan te hangen, ga je oordeelloos en sámen op onderzoek uit. Waarom gaat het geleidelijk minder goed? Wat schuilt er áchter het masker?

Wat denk jij? Als je terugkijkt op vastgelopen trajecten… hád je het kunnen weten? 👇